Les consequences du Pro-Palestinisme

Un journaliste français discute dans un studio de LCI à Paris de l'avenir de la démocratie et de la politique Israélienne en abordant le rôle des 19 sièges de la population arabe (qui représente 20 % de la population de l'Etat hébreu) dans le façonnement du futur du pays, tout en utilisant l'expression d'une "société faisant toujours l'objet de discriminations" .

Le journaliste persiste à ignorer les droits démocratiques et d'égalité qu'Israël a accordés à sa population arabe depuis sa création en 1948, il préfère mettre l'accent sur la discrimination refusant de reconnaître la réalité de la démocratie israélienne. Depuis trois ans Les Arabes Israéliens ont continué à soutenir ouvertement les actes de milliers de terroristes de Hamas– lesquels ont brûlé vif, écorché et décapité leurs voisins juifs qui défendaient pourtant leurs droits au moins autant qu'eux –les Arabes Israéliens refusent d'admettre que Le Hamas est une organisation terroriste qui produit et alimente les atrocités qu'elle commet au sein de sa propre population et des deux côtés de la frontière.et pourtant ils se sont qualifiés pour participer aux élections et ont obtenu 19 sièges au parlement israélien. Ces députés arabes de la Knesset ne sont pas là pour protéger les droits de leurs concitoyens, pour promouvoir les libertés et les intérêts de la communauté arabe en tant que partie légitime et égalitaire du pays, ni pour améliorer leur niveau de vie ; leur seul but est de détruire le seul pays juif au monde en exploitant la démocratie israélienne...

Le fait qu'un journaliste européen s'attende à ce que les Juifs forment un gouvernement avec de tels individus démontre clairement qu'il a des attentes irréalistes et absurdes à l'égard d'Israël.

C'est vraiment clair que les cellules antisémites et antisionistes ancrées dans leurs gènes, leur soutien accordé aux partis arabes antisionistes pour détruire le seul État juif de deux centimètres carrés sur terre est l'un des chemins les plus courts menant à l'effacement de l'identité juive mondiale, Ils persistent à débattre de la démocratie israélienne et du racisme.

Les analystes politiques français, qui ne réalisent pas comment la récente "mode" propalestinienne a commencé à modifier l'atmosphère dans leurs propres rues, semblent inexplicablement agacés par le renforcement des Juifs qu'ils entassaient dans des trains pendant la Seconde Guerre mondiale. En ignorant que l'État juif – dont les valeurs sont pourtant bien plus proches des leurs – est la seule force au Moyen-Orient qui protège les équilibres et sauvegarde leurs intérêts, ils choisissent de faire le jeu des véritables ennemis de l'Europe chrétienne. Les milliards d'euros de dégâts laissés par la horde qui a déclenché l'Intifada dans les rues françaises ces derniers mois ne suffiront pas à réparer les dégâts dans la cervelle des hypocrytes. Le Ouest se retranche derrière les grands mots creux, la rhétorique vide; des "Valeurs des Droits de l'Homme"; qui continue de faire les autruches. La chute de cette grande civilisation, scellée par ces principes qu'ils défendent, est désormais encore plus proche qu'ils ne le supposent, alors que Gog et Magog évoquent une grande guerre contre ceux qui ont oublié l'existence du démon au nom d'Allah!! Alors qu'il y a ceux qui vivent au rythme de l'IA et naviguent vers un monde où les robots mènent leur quotidien, derrière des yeux à demi-rêveurs, une autre mentalité, figée il y a des siècles, est sur le point de renverser toute une civilisation qui lui ouvre la porte sans hésiter, au nom de la démocratie et de l'humanisme Pourtant, Israël leur paraît une proie plus traditionelle : une cible facile, et courante et peu risquée qu'ils peuvent critiquer sans peur, accabler comme avant et pointer du doigt comme la cause de tous les problèmes; car après tout, ce sale grand-nez juif ne se réveillera pas un matin pour jouer le déséquilibré et aller décapiter un enseignant ou un curé en récitant le Shema Israël.

 

By taking up the Palestinian cause as your own, you paved the way, under the banner of democracy and human rights, for those among you who were merely looking for an opportunity to exploit it. Palestinian flags replaced French flags, and you saluted radical Islamists while anti-Israel sentiment was celebrated in your streets. The tolerance you showed them made it seem as though you had knelt before them. For the past three years, these Islamists, along with the groups that manipulate and support them, have been turning against you, seeking to bring down a system that has already been weakened. You will bitterly regret the support you gave to Palestine. You accused Israel of genocide; now begin thinking about how you will deal with the thousands who are eagerly anticipating your downfall.

« Vivre à quelques kilomètres du danger : le cri d'alarme du centre d'Israël »

 

« Pourquoi Israël a-t-il tant de difficultés à se retirer de la Cisjordanie ? Parce que l'islamisme, qui a pour but de s'installer dans ces territoires, planifie constamment une invasion sans précédent du centre d'Israël, à l'image de ce qui a été fait à la frontière de Gaza. Même les Israéliens les plus pro-palestiniens et les pacifistes qui cherchent la paix n'auront jamais le luxe d'abandonner ces terres. Ils ne peuvent pas se confier à des personnes qui répètent sans cesse "de la rivière à la mer". Les Palestiniens ne cessent de dire qu'ils veulent tout Israël. Peu importe qu'ils prononcent en anglais des mots diplomatiques pour plaire aux Européens ou aux Démocrates américains. Il est impossible de laisser le centre de ce tout petit pays sans frontières sécurisées. 

Ceux qui vivent loin de nous peuvent faire des rêves. Ils ont le droit de rêver, et de nous traiter de racistes, de bêtes, de sauvages, de misérables, d'ignorants, d'agresseurs ou de génocidaires. Mais c'est nous qui vivons à quelques kilomètres à peine de personnes qui sympathisent avec le Hamas. C'est nous qui côtoyons ceux qui soutiennent des terroristes capables de décapiter des innocents et d'incendier les maisons de civils qui ne faisaient que du bien aux Gazaouis. La population des kibboutzim était animée par un idéalisme pacifiste et ne cherchait qu'à aider les Palestiniens. Ces hommes et ces femmes ont tendu la main aux habitants de Gaza dans tous les domaines, et ils l'ont payé d'une façon effarante. »

İsraillilere 1967 topraklarından çekilmek barışı getirebilir mi?" diye sorsak...

Bu soruyu  Google'da tıklarsanız Israil'deki Yahudi nüfusunun genel bakış açısına global bir cevap bulmak mümkün.... 

İsrail’deki Yahudi nüfusunun 1967 öncesi sınırlarına (Yeşil Hat) dönülmesini barış için gerekli veya olumlu bir adım olarak görme oranı, özellikle son yıllarda ve yaşanan büyük kırılmaların ardından oldukça düşük bir azınlığa gerilemiş durumdadır.

​Bu oran, sorunun nasıl sorulduğuna (örneğin, toprak takası olup olmayacağı, güvenlik garantileri veya iki devletli çözüm paketiyle birlikte sunulup sunulmadığı gibi) ve dönemin siyasi atmosferine göre değişiklik gösterse de genel eğilim net bir düşüşe işaret etmektedir.

​Güncel ve tarihsel veriler ışığında genel tablo şu şekildedir:

​Güncel Durum ve İki Devletli Çözüme Yaklaşım (2024 - 2026)

​Tel Aviv Üniversitesi bünyesindeki gelişmiş kamuoyu araştırmaları merkezleri (Peace Index) ve Filistin Politika ve Anket Araştırma Merkezi (PCPSR) tarafından yapılan yakın tarihli ortak çalışmalara göre:

• ​Genel Destek: İsrailli Yahudiler arasında 1967 sınırlarına dayalı (veya bu sınırları içeren bir iki devletli çözüm) genel bir barış paketine destek %21 ile %25 civarındadır.
• ​Çözüm Modeli Olarak: Mart 2026 verilerine göre, İsrailli Yahudiler arasında iki devletli çözüme olan destek %23 seviyesinde kalmıştır. Yahudi kamuoyunun çoğunluğu (%38 ile ilhak/sınırlı haklara sahip tek devlet formülünü veya %31 ile mevcut statükonun devamını) tercih etmektedir.

​Detaylar ve Şartlara Göre Değişim

​Geçmiş yıllarda yapılan daha spesifik anketlerde, "1967 sınırlarına geri dönme" fikri doğrudan sorulduğunda şu sonuçlar öne çıkmaktaydı:

• ​Koşulsuz veya Doğrudan Geri Çekilme: Kudüs Kamu İşleri Merkezi (JCPA) ve benzeri kuruluşların yaptığı daha geniş kapsamlı anketlerde, İsrailli Yahudilerin yaklaşık %74-75'i 1967 sınırlarına dayalı bir Filistin devletinin kurulmasına veya bu sınırlara çekilmeye karşı olduğunu belirtmiştir.
• ​Toprak Takası (Land Swaps) ve Güvenlik Garantileri: Eğer geri çekilme büyük yerleşim bloklarını İsrail'de bırakacak şekilde toprak takaslarını, Batı Şeria'nın askerden arındırılmasını ve net güvenlik garantilerini içeriyorsa, geçmişte (özellikle 2010'lu yılların başında) bu oran %40-45 bandına kadar çıkabiliyordu. Ancak günümüzde bu iyimser senaryolara verilen destek de ciddi oranda aşınmıştır.
• ​İnanç Derecesi: "1967 sınırlarına çekilmek çatışmayı bitirir ve barış getirir mi?" sorusuna İsrailli Yahudilerin %80'den fazlası "Hayır, bitirmez" yanıtını vermektedir. Yani bu adımı barışa giden işlevsel bir araç olarak görenlerin oranı oldukça sınırlıdır.

​Siyasi Eğilimlere Göre Dağılım

​Bu konudaki görüşler tamamen ideolojik kamplara göre bölünmüş durumdadır:

• ​Sol Siyasi Kanat: %80'in üzerinde bir oranla 1967 sınırları ve iki devletli çözümü barış için bir gereklilik olarak görür. (Ancak sol kanat, İsrail Yahudi seçmenleri arasında oldukça küçük bir azınlığı temsil etmektedir).
• ​Merkez Siyasi Kanat: Yaklaşık %40-44 civarında bir destek verir, ancak güvenlik şartlarına sıkı sıkıya bağlıdır.
• ​Sağ ve Merkez Sağ Kanat: %90'ın üzerinde bir oranla 1967 öncesi topraklara dönülmesine tamamen karşıdır.

​Özetle; İsrailli Yahudilerin kabaca %20 ile %25'lik bir kesimi 1967 sınırlarına (veya toprak takaslı varyasyonlarına) dönülmesini barış için doğru bir adım olarak kabul ederken, %75'i aşan büyük bir çoğunluk bu adımı güvenlik riski olarak görmekte ve barış getireceğine inanmamaktadır.

Lübnan sınırında neler oluyor?

Günlerdir Lübnan'dan Israel'in kuzeyini hedef alan dron saldırıları ve roketlerin bitmeyen tehlikesi altında hayatlarını devam ettirmeye çalışan Israellilerin yaşadıkları cehennemi bir kez dile getirmemiş olan dünya basını susarken Israel'in güney Lübnan'da geniş çaplı bir saldırıya hazırlandığını kısa bir süre içinde herkes duyacak.

Paris'teki koltuklarında keyifli bir akşamın tadını çıkaran entel danteller ilk haberleri okuduklarında bir kez daha Filistin halkına ağıt yakıp Israel'in canavarlıklarını dillerine dolayacaklar..  

Bir kez daha yeni bir saldırının keyfi, sistematik bir tempoda yürütüldüğü dillendirilebilir, sıcak çikolatasını içen bir gerzek tarafından. Herşeyi bildiklerinden emin  ukalalar yeniden açarlar ağızlarını. Içlerindeki nefret ne de olsa az körüklenmedi son iki senede. Bir defa daha, yeni bir saldırı insafsızca,  durup dururken başlamış gibi gelebilir uzaktan gazel okuyanlara. 

Iki buçuk senedir, kimi aralıklarla neredeyse hiç bitmeyen ateşin altında yaşayanlar anlatıyorlar; sirenler bir çok defa üzerlerine patlayıcı isabet  ettikten sonra başlarken kendilerini korumak için saklanacak zamanları neredeyse hiç yok diye...

2023'te başlayan bu savaşta kuzey sınırında yaklaşık 3000 bina zarar görürken Hizbullah saldırlarına ara vermek yerine ateşi son günlerde hızlandırırken, burada yaşananlar hiç bir medya kuruluşu tarafından haber değeri taşıyacak kadar önemsenmiyor.

Belkide haber için Israel'in kükremesini bekliyorlar.

O zaman herkes bir ağızdan tepkisini dile getirecek.

Israel'in kendisini savunma hakkını bile bu ülkeye fazla görenler laf edecekler yeniden.

Zaten Israel'in varlığını fazlalık olarak görenler artık sadece Hamas değil, John, Françoise ya da Adolph. Katar paralarıyla dönen bir çark Israel düşmanlığıyla girdikleri süreçte metamorfoza uğrayan kendi toplumlarının geçirdiği  değişimi farkedemeyecek kadar olayın ìçindeler.

Filistin bayrağının boyadığı renkler sadece sokakları değil kendi beyinlerinin de kimyasını değiştirirken bu algı oyununun Yahudilerle başlarken onları nasıl bitireceğini farketmiyorlar bile.

Ve Batı'da yaşayan Yahudiler bile bu oyunun bir parçası haline gelirlerken Israel'in başına gelebilecek bir felaket için kaygı duyacaklarına Israel'i suçlu çıkarmakla meşguller.

Beyinlerinin ne kadar yıkandığının farkında değiller.

Artık ve yeniden bizi yok etmek isteyenler sadece Araplar değil. Avrupa'nın ortasında eski Nazilerin torunları ve onların destekçileri, kimileri sol kimileri sağdan gelirken ortak noktada Israel'in yok olduğu günün  hayalinde buluşuyorlar.

Bu gece yeniden heyecan dolu bir bekleyiş söz konusu. Güney Lübnan bir kez daha hareketli. Israel'e hayatı zehredenlere cevap yolda gibi..

Bbc,'nin bir sonraki başlıkları şimdiden hazır...

Ne de olsa çaresi yok. Kuzey'de yaşamı normalize etmek için Hizbullahı sınırdan uzaklaştırmak şart. O da bölgeye çiçekler göndermekle mi olur göreceğiz?

Israel Güney Lübnan'da ......kişiyi öldürdü.

Rouen'e ya da Marseille'e her gün bir kaç füze düşseydi acaba iki yüzlü Macron bu duruma  nasıl karşılık verirdi?

Söylentiye göre önümüzdeki günlerde, belki de saatlerde Hizbullah Israel'in daha içlerini hedef alacakmış.

Iki aylık sessizlikten sonra yeniden sığıklara koşacağız belki. Buna alıştık demek zor.

Is this sincere idealism — or is it a kind of political theater, a performance of moral superiority?

How is it possible that in a small country like Israel — with fragile borders and surrounded on all sides by radical Islamist groups that openly dream of eliminating the only homeland of the Jewish people — there are still Israelis who believe we should give back territories to the Palestinians, trusting that this would bring peace rather than destruction?

Thirty years ago, many Israelis hoped that peace could be achieved through a land‑for‑peace agreement. But history has shown us that every time Israel was ready to compromise for a better future, the Palestinians interpreted those compromises as weakness. The result was waves of terror attacks that cost countless lives and made daily life unbearable.

In any country with normal living standards, people would never accept terror as part of their daily routine — suicide bombings in restaurants, on buses, in the streets.

The world may not speak enough about the concessions Israel has made for peace, but Israelis have lived through the consequences of Palestinian refusals. Even Bill and Hillary Clinton, two prominent American leaders, have publicly acknowledged this.

So how is it that some Israelis — especially among academics, writers, and artists who call themselves peace activists — still demonstrate against Israel’s defensive wars against Hamas or Hizbullah, terrorist groups that deliberately plan cross‑border invasions and massacres like the one we experienced on October 7th?

The Israeli Defense Forces have uncovered numerous tunnels crossing into Israeli territory from both the West Bank and Lebanon.

I can understand foreigners who support the Palestinians — those who do not know the full history, those influenced by propaganda, or those who are simply antisemitic. But I cannot understand Israelis who live here, who know what has been happening for decades, and who still insist that peace depends solely on Israeli concessions.

These elites, these academics — do they truly believe that peace will come if Israel tries again? Or do they have other motives for supporting the Palestinians more than their own nation’s security and well‑being?

Do they genuinely believe in peaceful coexistence with people who openly declare that not only the 1967 borders, but Tel Aviv, Haifa, and all of Israel, are part of their future Palestine?

Do they trust these declarations more than they trust their own compatriots — the very people they seem to despise because of political differences, cultural backgrounds, or religious identity? How can those who call themselves liberals refuse to accept different political views within their own society?

For decades, the Ashkenazi elites and the left‑wing establishment dominated Israeli society, shaping its institutions and its future. Academia and the Supreme Court became exclusive clubs, often closed to right‑wingers and Mizrahi Jews. And yet these same people present themselves as enlightened intellectuals who want peace at any cost — even if that cost is Israel’s security.

They want to give back land for what? To compromise with those who show no real intention of living in peace with us?

Is this sincere idealism — or is it a kind of political theater, a performance of moral superiority?

These so‑called progressives want to prove to the world that they belong to the Western intellectual movement. In doing so, they cooperate with forces that ultimately strengthen radical Islam, which would gladly replace Israeli democracy with Islamist rule.

For now, these intellectuals enjoy the comfort of their ideals, claiming they are “enlightening” the supposed darkness created by ordinary people — the very people who simply want to protect their children’s future. Ordinary Israelis whose sons and daughters serve in the army. Soldiers who fight so that children can play safely in the playgrounds near their homes.

Batya Ruso Galanti